το σώμα του Άλλου

Σκηνή 1: Η κάμερα ζουμάρει στο τόπο του εγκλήματος, στο σώμα του εγκλήματος. Οι λεπτομέρειες γκρεμίζουν τον προσωπικό μύθο και χτίζουν με αδιακρισία τη συλλογική φαντασίωση.

Σκηνή 2: Τα σώματα βγαίνουν μέσα από το φορτηγό. Ειδικό πλέγμα κρύβει τα μάτια τους. Μπαίνουν σε μια κλούβα τρεμάμενα. Ο συνοριοφύλακας τους ρωτάει με σπασμένα αγγλικά από που έρχονται. Σε σπασμένα αγγλικά το νεαρότερο μέλος του απαντά. Σπασμένα όνειρα σε τρεμάμενα χείλια.

Σκηνή 3: Δυο σώματα θέλουν να μείνουν δίπλα το ένα στο άλλο. Μαζί στην αιωνιότητα ενώπιον Θεού και Ανθρώπων. Ο Θεός αποστρέφεται, οι άνθρωποι επίσης. Λένε ότι είναι ίδια, ενώ αυτά τα σώματα έπρεπε να είναι διαφορετικά. Ίδια με τι; Διαφορετικά από τι;

Δεν υπάρχει σώμα έξω από το Νόμο έλεγε η Judith Butler. Και ο νόμος ορίζει και καθορίζει το άλλο σώμα, το σώμα του Άλλου. Σήμερα ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου το σώμα αποκτά πολιτική οντότητα όλο και πιο πολύ πολύ. Ποινικοποιείται με μεγαλύτερη βία , ιατρικοποιείται και μηχανικοποιείται με μεγαλύτερη ακρίβεια, εμπορευματικοποιείται με μεγαλύτερο κέρδος. Το ζήτημα είναι πως αυτό το καταραμένο σώμα μπορεί να αντιδράσει με μεγαλύτερη δυναμική. Η μνήμη και η συνείδηση του σώματος (με ποιους τρόπους δηλαδή το Σώμα γίνεται σώμα με συγκεκριμένη ιστορία και εμπειρία) μπορούν να δράσουν απελευθερωτικά για αυτά τα σώματα, που τρεμουλιάζουν μέσα στην αδιαφορία και τς παρεξηγήσεις της κοινωνικής τους μετάφρασης. Φτάνει αυτό όμως μπροστά στην εξουσία του Νόμου? ΌΧΙ. Αλλά είναι μια αρχή για να κατανοήσουμε το "σώμα" αυτού του νόμου και τις προθέσεις του και έτσι να το μεταμορφώσουμε.