Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008

what's going on?

I am not sure to whom I am addressing this text, to whom I want to explain, whom I want to answer. I think that the first addresee is myself, then my friends that all these days have sent brief text messages and emails asking me about the last events in Greece, and last maybe, to my students who are probably taking part in the demonstrations .

So, what's going on?

I read on the BBC page a report by M. Brabant stating that "Rebellion is deeply embedded in the Greek psyche" (http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/7771628.stm ) from "Oxi" (the Greek NO to the Italian invadoers, 28October 1940) to the modern No against the Greek junta in the student rebellion on Noveber 17th 1973. I don't think that the social riots started on last Saturday after the murder of the 15-year-old high-school pupil Alexandros, by a bullet of a special forces police officer do not have anything to do with a special Greek psyche. On the contrary, I believe that the riots' motives are embedded in the economic, political and social condiitons of Greece andmoreover, they are not irrelevant to the wider global economic and political discontent. Corruption and nepotism were the main background for Le Monde (http://www.lemonde.fr/europe/article/2008/12/10/le-gouvernement-grec-de-plus-en-plus-fragilise_1129402_3214.html#ens_id=1127970). Yes, but not only. Poverty and general disatisfaction. Yes, but not only.

It is true that since the end of 1990s something has changed. It was not the change of government or the Olympic Games, but gradually all the illusions about the strong Greek economy, the hegemonic role in South Eastern Europe and the end of "PsoroKostena" (a beggar woman in the first years of the Greek independence living on charity that often personifies Greece) started to get shattered. What was only a feeling, i.e. the fact that the optimist estimates about the economy and the macro figures which did not coincide with the hardships of the every day life of many of the Greeks, in particular after the introduction of Euro. At the same time, the big scandal of the Stock Market where fortunes of smaller stock holders were lost because of fraudulent companies remained with no punishment, although there was an orgy of rumours indicating the participation of members of the PASOK government. Moreover, the end of the Olympic Games left the country in more debts -the Games surpassed the estimated cost- and with a shrinking of the employment opportunities.

Unemployment, poverty, external debt, new scandals (the last one invloved the exchange of public land between the Greek State and a monastery of Mount Athos, Vatopedi) corruption, nepotism were few of the problems that Karamanlis' government failed to manage, let alone solve.

The G-700 (the generation of 700euros, usually young people of good education, see http://g700.blogspot.com/) is a example of these conditions and their disapointment is shared by many young Greeks. Some of them find refuge to the countires where they do their postgraduate studies refusing to return to a homeland that often deprives them from any dignity.

I am G700

Having a university education and experience like those of G700, I’ve only been able to advance my salary a mere 150 euros after 10 years. I first settled for illegal work with ex-bosses owing money I’ll never see, freelance work with no insurance and delayed payment (or no payment), unemployment, salaried work with no IKA, low salaried work with IKA, unemployment, better salaried work with IKA.

Being as I don’t live at home and my parents have not provided me with property (and I don’t expect it), my basic expenses are higher than most. After rent, electricity, water, phone, kinochrista, transportation and food are covered, I have less than 150 euros in reserve for bureaucratic fees that follow me as a non-EU citizen, gifts for friends and/or an emergency. Going out is not in my budget, Haagen Daaz is a luxury item and owning a car with a monthly payment, gas, insurance and registration is out of the question.

(from http://livingingreece.gr/2007/06/18/have-you-heard-of-g700/)



Some of these people are protesting in several European and American cities.

Another issue is education.
Only 3,1% of the new year's budge is invested in education, although Karamanlis' government was elected with the promisse of 5%. Μass education in relation to economic recession and corruption have discredited both educational system and degrees, which for decades played the role of the main mechanism redistributing income. Higher education also was a field of highly politicised in terms of Greek party politics and the quest for widening their voter's pool. An example of this is the fact that the main hall of main Greek public universities are covered with posters of every youth clubs of the main Greek parties which also have their own representative. For many of the students, especially for the new ones, this mechanism is helpfull since these representative give them information about their studies, timetables and courses.

In addition to that, the last years, the new Higher Education Reform Law and the recongnition of private colleges as equal to public universities was parallel to the gradual downgrading of the latter. Many people and not unreasonably, believe that this is a political plan to persuade public opinion about the necessity for private education. Low salaries, workload burdened with administration, understaffed departments, lack of well equipped labs and libraries have led to a system which does not provide incentives, and make education impersonal and indifferent to many young people-characteristics found in the other levels of the Greek education as well.

They don't listen to us unless we take the streets (Dimitra, 21 years old, student)

Some of these long-silenced and frustrated young people took part in the riots.

But if Greek state fails to satisfy its citizen's basic needs (welfare, education, employment) what is left to justify its existence?

Kratos was a sibling of Violence, Victory and Zela in the Greek mythology. The inhereted-for many- violent nature of statehood was also combined with the sense of alienation in Greece. THe centuries of formation of modern states found Greece under the jthe Ottomans . Only the Church and some elite groups-Fanriotes- took part in the imperial bureucracy of the latter, alienating the former from the Greek-speaking masses. After independence, the state passed to the hands of a Bavarian King and court, whereas was heavily dependent on the Great Powers., something that continued to the more recent years .

In addition, these powers heavily mingled in inthernal Greek politics and supported the Right contributing to the deep social and political gaps that divided the country for years. (Civil War 1945-1949, various juntas with the last of that of the colonels 1967-1973). The supression of an opposition all these years was heavily relied on the "forces of order" and many extreme rightist groups which, depending on the poilical timing, were more or less "legalised". Security both internal and external was the main slogan for politcal powers in order to appeal to their voters. During all these years state violence took place and went unpunished and was widely accepted as the "necesseary evil.

The shift of government in 1980 might have brought changes in the police but did not eradicate these rightist clusters. Besides, the 1980s was the period of the rise of the Greek version of terrorism with various urban "guerilla" groups like 17th Noveber. As member of the EU an dthen of Schegen, the Greek police was "modernized" and followed, with extreme zeal the new challagenges, especially since 9/11 and the pretext of the Olympic Games. And above everything, these people remained without any punishment, feeling powerfull but leaving us exposed to the face of Kratos

One of these people became a cold-blood murderer on Saturday night. He is not the Beast, as some blogs and newspapers call him. He is one of us. He might have spent hours to a deputee's office in order to get a permanent placement in the police.






In the meanwhile, Greece had been transformed into a migrant receiving country. The latter became the easy target for any of the problems caused by recession, social discontent and the rise of the extreme right.

The police arrested me in Thessaloniki and put me in jail for 25 days. The guards did not speak to me. If I tried to speak to them, they just shook their heads. I had no asylum interview when I was arrested, detained, or released. I told them I was an Iraqi. I gave them my real name. They only asked me if I wanted to stay in detention or leave. They told me that if I asked for asylum and a red card that I would need to spend more time in jail beyond 25 days, but if I didn't want asylum and a red card I could leave detention after 25 days. So, I refused the red card and after 25 days they released me. I got a white paper telling me I needed to leave the country in 30 days. I wanted to go to another country to seek asylum, but a friend told me that because they took my fingerprints, they would send me back to Athens. I have now been here a month without papers. Now I am in a hole. I can't go out. I can't stay. Every day I think I made a mistake to leave my country. I want to go back, but how can I? I would be killed if I go back. But they treat you like a dog here. I have nothing. No rights. No friends.
( http://www.hrw.org/en/node/76211/section/4)

Some of these maginalized and ghettoized NOONES, took part in the looting in the riots

At the same time, the police forces are very badly paid, often doing second jobs, e.g. providing security to bars, or getting bribed, not well-trained, according to their representatives, frequently becoming themselves victims of incompetent superiors or having to succumb to any political interfearance in order to keep their position.

Some of these people tried to keep a low-profile in the riots, after the appeal of the Minister of Interior, leaving the property of several Greek citizens unprotected and many whys unaswered.


And who are the people with the hoods, the so-called "koukouloforoi"? Are they notorious anarchists, nihilists, political propagators used as baits by the government in order trigger the Greek instict for security or part of the extreme right which is well connected with the Greek police that are used to provoke chaos, frustration and fear to the Greek people.Besides the Primes Minsiter's first steps to heal the wounds were economic measures in order to show sympathy and understanding towards these merchants that saw their property get destroyed during Christmas seazon-the most lucrative seazon of the commercial year.


photographs by http://parapolitiki.blogspot.com/

The Greek Prime Minister in his first reaction spoke of "zero tolerance"-many spoke or wished for the enforcement of the article 48, declaring of the country in a state of emergency or throwing in the streets the Greek army.

However, "zero tolerance" could easily be translated to no understanding, to intransigence. Wan't it the main issue of these riots.? No social solidarity, alienation between the people and the state, opression, marginalization and impoverishment of certain social grups, disillusion and frustration of other . People in the hoods means people wiht no face.

People with hoods are peopke with no face. People with no face could also mean people with any face, the face of each one of us. In order to give names to these faces, we should take a stance, articulate voices and arguments, to reappropriate the streets of our cities showing awarenes to the people who leave in them or are forced to get out there in order to be heard, to bring the political back to the streets of Agora and become citizens once again.

















TURN ON THE CHRISTMAS SPIRIT













From http://www.abc.net.au/news/stories/2008/12/09/2441053.htm

Δευτέρα 11 Αυγούστου 2008

"Στους ανθρώπους του Καυκάσου, στους ανθρώπους του Κόσμου"

Το Γκόρι ήταν η γενέτειρα του Στάλιν. Στην αυλή του μουσείου που υπάρχει στην πόλη διασώζεται (?) το αυθεντικό φτωχοκάλυβο στο οποίο μεγάλωσε. Γεωργιανός στην καταγωγή, με υποψίες για Οσετικές ρίζες από την μεριά της μητέρας του, όταν στο απόγειο της δύναμής του επισκέπτονταν την θερινή του ντάτσα στην Αμπχαζία συνήθιζε να πίνει προς τιμή των λαών του Καυκάσου χρησιμοποιώντας το δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο και αποστασιοποιώντας τον εαυτό του από την περιοχή, υπογραμμίζοντας έτσι την υπερεθνική του ταυτότητα. Ο πατερούλης όλων των εθνοτήτων της Σοβιετικής Ένωσης επεδίωκε να εκφράζει τον κατεξοχήν Νέο Άνθρωπο της σοβιετικής ιδεολογίας, αν και όλοι οι βιογράφοι του μάλλον συμφωνούν για το γεωργιανό του ταμπεραμέντο.
\
Το Γκόρι ήταν και η πρώτη πόλη που βομβάρδισαν οι Ρώσοι σε αντίποινα για την εισβολή των γεωργιανών δυνάμεων στην Νότια Οσετία. Όσοι έχουν επισκεφθεί την περιοχή γνωρίζουν και την ομορφιά της, αλλά και την στρατηγική της θέση. Γειτνιάζει με την Οσετία ή το Σαμάτσαμπλο για τους Γεωργιανούς. Η τελευταία βρίσκεται κοντά σε ένα από τα βασικά περάσματα από το βορά στο νότο του Καυκάσου (κοντά στον ποταμό Τέρεκ), από όπου εικάζεται ότι πέρασαν και οι Αλανοί, νομαδικό, Ιρανικό φύλο, μακρινοί πρόγονοι των κατοίκων της Βόρειας και Νότιας Οσετίας. Η περιοχή διατήρησε την αυτονομία της μέχρι την ανεξαρτησία της Γεωργίας και την αφύπνιση του εθνικισμού της τελευταίας υπό την καθοδήγηση του τότε προέδρου Γκαμσαχούρντια που έβλεπε σχεδόν μεσσιανικά οράματα για το μέλλον της χώρας του. Η κρίση αυτή οδήγησε σε σύρραξη που έληξε το 1992 αφήνοντας την περιοχή στο γεωγραφικό πλαίσιο της Γεωργίας αλλά με την παρουσία Ρώσων στρατιωτών να εγγυώνται την ασφάλεια των Οσετών που έβλεπαν την Τιφλίδα με ιδιαίτερη επιφύλαξη.

Τα γεγονότα στο Κόσσοβο ενίσχυσαν τις αποσχιστικές τάσεις στην περιοχή με το δημοψήφισμα του 2006 για ανεξαρτησία και τη σταδιακή αύξηση της επιρροής της Ρωσίας με τη χορήγηση ρωσικών διαβατηρίων σε Οσετούς (η ίδια που ακολουθείται και στην Αμπχαζία και ισχύει και για αρκετούς ομογενείς που έχουν απομείνει στο Σοχούμι). Οι εντάσεις ανάμεσα σε Γεωργιανούς και Οσετούς αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια με την εκλογή του προέδρου Σαακασβίλι μέσα στο προεκλογικό πρόγραμμα του οποίου ήδη από την πρώτη του εκλογή ήταν η ενσωμάτωση των περιοχών αυτών (Οσετίας και Αμπχαζίας) στην Γεωργία. Η Οσετία δημογραφικά δεν ξεπερνά του 70-75.000 χιλιάδες κατοίκους με το 1/3 να δηλώνουν Γεωργιανοί. Ενώ κατά τα σοβιετικά χρόνια οι μικτοί γάμοι ήταν σύνηθες φαινόμενο.

Η προσωπικότητα του προέδρου μοιάζει να βγαίνει μέσα από τα γεωργιανά έπη (φλογερός, φιλόπατρις, παθιασμένος) από την μία, και από την άλλη κοσμοπολίτης με χρόνια σπουδών στις ΗΠΑ και Ολλανδή σύζυγο, κάτι που τον κάνει ιδιαίτερα αγαπητό στη γενιά στο 30ντάρηδων που γαλουχήθηκαν στο πνεύμα των μεταρρυθμίσεων της Περεστρόικα και των οραμάτων -αλλά και τραγωδιών- της ανεξαρτησίας. Είναι η γενιά που τον στήριξε κατά την Επανάσταση των Ρόδων το 2003 γιατί πίστεψε στην υπόσχεση της αλλαγής. Όμως η αλλαγή αυτή είναι βαθιά ριζωμένη από τη μια μεριά σε οράματα της εθνικής ιστορίας (από εδώ πηγάζει και ο συσχετισμός του σημερινού προέδρου με το θρυλικό μεσαιωνικό γεωργιανό πρίγκιπα Δαυίδ ΙV γνωστό με το προσωνύμιο "οικοδόμος" γιατί συνένωσε τα γεωργιανά πριγκιπάτα τον 11ο αιώνα). Από την άλλη είναι σταθερά προσηλωμένος στο Ευρω-Ατλαντικό όραμα. Το τελευταίο τον έκανε να προσδεθεί στο άρμα των ΗΠΑ (η Γεωργία είναι η τρίτη δύναμη σε αριθμό στρατιωτών μετά τις ΗΠΑ και Βρετανία στο Ιράκ, με 1δις από τον προϋπολογισμό να δαπανάται σε εξοπλισμούς).

Η αποτυχία της αμερικανική πολιτικής στο Βουκουρέστι στη σύσκεψη του ΝΑΤΟ προκάλεσε απογοήτευση στην Γεωργία ενώ πριν από το γεγονός αυτός ο Γεωργιανός πρόεδρος είχε να αντιμετωπίσει σφοδρή κριτική από την αντιπολίτευση με βίαια επεισόδια στην Τιφλίδα το Νοέμβριο του 2007. Από την άλλη η Ρωσία δε μπορεί σε καμιά περίπτωση να δεχθεί τη απογαλακτοποίηση των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών στον εγγύς εξωτερικό της χώρο (Home Abroad), όπως αποκαλεί των Καύκασο. Η πολιτική των ΗΠΑ στο Κόσσοβο, αλλά και στην Μαύρη Θάλασσα (Ουκρανία, Γεωργία) και η ανυπαρξία ουσιαστικής πολιτικής της ΕΕ ενίσχυσαν την προκλητική της στάση στον Καύκασο με το εμπάργκο στα περίφημα γεωργιανά κρασιά από το Απρίλιο του 2006 αλλά και την μετατροπή των ειρηνευτικών δυνάμεών της σε δυνάμεις παρέμβασης σε πολλές περιπτώσεις στο έδαφος της Γεωργίας.

Είναι λοιπόν η κρίση αυτή αποτέλεσμα της ρωσικής λογικής να αναδιαμορφώσει τα σύνορα στον Καύκασο σε όφελός της? Ή αποτελεί ένα τρικ της Τιφλίδας να προκαλέσει τη ΝΑΤΟΙΚΗ παρέμβαση (πολλοί πολιτικοί στην Τιφλίδα μιλάνε ακόμη για ρωσική εισβολή επί ευρωπαϊκού εδάφους ανάλογη με την εισβολή στην Ουγγαρία και την Τσεχία) και την αναγκαστική είσοδο της χώρας στη Συμμαχία? Έπεσε η Τιφλίδα στην παγίδα της Μόσχας ή θέλει να σύρει την Ευρώπη σε μια ρήξη με τον κυριότερο ενεργειακό της εταίρο σε μια περίοδο που οι τιμές του πετρελαίου μόλις είχαν αρχίσει να πέφτουν? Πώς οι δυο πλευρές θα συρθούν σε διάλογο όταν η Ρωσία θεωρεί το νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο παρανοϊκό, ενώ εκείνος ίσως η πλειοψηφία των Γεωργιανών θεωρούν τη Ρωσία υπεύθυνη για όλα τα δεινά της χώρας του από το 19ο αιώνα και ύστερα. Πώς οι διεθνείς δυνάμεις θα εισακουστούν από τις δυο πλευρές, όταν η καθεμία από αυτές έχει άμεσα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα στην περιοχή;

Το σίγουρο είναι πως καμία πλευρά δεν έλαβε σοβαρά υπόψη της τις ανθρώπινες απώλειες ενώ ο πόλεμος απειλεί να ρουφήξει τον Καύκασο σε μια ακόμη δίνη με απρόσμενα αποτελέσματα. "Κατσομπριομπα" είναι η γεωργιανή λέξη που εκφράζει ίσως όχι με το πιο φεμινιστικό τρόπο, ταυτόχρονα τις ιδέες της αντροσύνης αλλά και της ανθρωπότητας. Ο Καύκασος θεωρείται από τον ευρωπαϊκό εξωτισμό ταυτόσημος με την πρώτη. Ο νόμος της τιμής διασφαλίζεται ακόμη και με αίμα στην περιοχή. Μένει να δούμε πως αυτή τη φορά θα επικρατήσουν οι όροι που επιβάλει η δεύτερη ιδέα, αυτή της ανθρωπότητας και του για σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή. Μόνο που αυτό δε μπορεί να αφεθεί μόνο στα εμπλεκόμενα μέρη αλλά αφορά όλη την ευρωπαϊκή γειτονιά που δεν είναι δυνατό να συνεχίσει να μιλάει για "παγωμένες" διαμάχες στον Καύκασο αφού η αυτή η παγωνιά μπορεί να μας καλύψει όλους.

Τετάρτη 18 Ιουνίου 2008

το σώμα του Άλλου

Σκηνή 1: Η κάμερα ζουμάρει στο τόπο του εγκλήματος, στο σώμα του εγκλήματος. Οι λεπτομέρειες γκρεμίζουν τον προσωπικό μύθο και χτίζουν με αδιακρισία τη συλλογική φαντασίωση.
Σκηνή 2: Τα σώματα βγαίνουν μέσα από το φορτηγό. Ειδικό πλέγμα κρύβει τα μάτια τους. Μπαίνουν σε μια κλούβα τρεμάμενα. Ο συνοριοφύλακας τους ρωτάει με σπασμένα αγγλικά από που έρχονται. Σε σπασμένα αγγλικά το νεαρότερο μέλος του απαντά. Σπασμένα όνειρα σε τρεμάμενα χείλια.
Σκηνή 3: Δυο σώματα θέλουν να μείνουν δίπλα το ένα στο άλλο. Μαζί στην αιωνιότητα ενώπιον Θεού και Ανθρώπων. Ο Θεός αποστρέφεται, οι άνθρωποι επίσης. Λένε ότι είναι ίδια, ενώ αυτά τα σώματα έπρεπε να είναι διαφορετικά. Ίδια με τι; Διαφορετικά από τι;
Δεν υπάρχει σώμα έξω από το Νόμο έλεγε η Judith Butler. Και ο νόμος ορίζει και καθορίζει το άλλο σώμα, το σώμα του Άλλου. Σήμερα ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου το σώμα αποκτά πολιτική οντότητα όλο και πιο πολύ πολύ. Ποινικοποιείται με μεγαλύτερη βία , ιατρικοποιείται και μηχανικοποιείται με μεγαλύτερη ακρίβεια, εμπορευματικοποιείται με μεγαλύτερο κέρδος. Το ζήτημα είναι πως αυτό το καταραμένο σώμα μπορεί να αντιδράσει με μεγαλύτερη δυναμική. Η μνήμη και η συνείδηση του σώματος (με ποιους τρόπους δηλαδή το Σώμα γίνεται σώμα με συγκεκριμένη ιστορία και εμπειρία) μπορούν να δράσουν απελευθερωτικά για αυτά τα σώματα, που τρεμουλιάζουν μέσα στην αδιαφορία και τς παρεξηγήσεις της κοινωνικής τους μετάφρασης. Φτάνει αυτό όμως μπροστά στην εξουσία του Νόμου? ΌΧΙ. Αλλά είναι μια αρχή για να κατανοήσουμε το "σώμα" αυτού του νόμου και τις προθέσεις του και έτσι να το μεταμορφώσουμε.

Κυριακή 1 Ιουνίου 2008

bloody sunday

Το νεαρό ζευγάρι πέρασε κάτω από το μπαλκόνι μου λίγο μετά τις 21.00. Εκείνος με ξανθιά μαλλιά, που όπως τα φώτιζε το φως από τη λάμπα της ΔΕΗ έδειχνε το οξυζενέ να είχε πέσει παραπάνω σε κάποια σημεία. Το ακορντεόν ακουμπούσε στους ώμους, που άφηνε γυμνούς το γιλέκο του. Το κορίτσι είχε λίγο πιο σκούρα μαλλιά και περπατούσε δίπλα του κοιτώντας προς τα πάνω, στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών που ήταν φωτισμένα και άφηνε τις φωνές και τις μυρωδιές να χρωματίζουν το βραδάκι. Το τραγούδι το ίδιο εδώ και καιρό. "Σ' αγαπώ γιατί 'σαι ωραία", αν και το τελευταίο "ω" του ρήματος έμοιαζε να είναι λίγο παράφωνο. Ή το ακορντεόν ήταν ξεκούρδιστο ή το ακορντεονίστας άφηνε τη συγκεκριμένη νότα να του ξεφεύγει, όπως συχνά συμβαίνει και στη ζωή με το συγκεκριμένο ρήμα. όταν πρέπει να ειπωθεί, θα ειπωθεί, ο κόσμος να χαλάσει που λέει και η μάνα μου. Μα με τις λέξεις, μα με τις σιωπές και τη γλώσσα του σώματος θα αποτυπωθεί.
Το ζευγάρι κοντοστάθηκε κάτω από τα μπαλκόνια. Επαναλαμβάνοντας το ρεφρέν περίμεναν κάποιος να τους ρίξει μερικά κέρματα. Καμιά τύχη! Κέρματα δεν υπήρξαν, όπως και δεν υπάρχουν εδώ και καιρό στη ζωή μας μετά την έλευση του ευρώ. Λες και όταν χάθηκε η δραχμούλα χάθηκε και κομμάτι μιας πιο τρυφερής σχέσης που είχαμε με αυτά τα κομμάτια μετάλλου ή μάλλον με σημασιολογία τους.
"Hy, noйgём!" (ας πηγαίνουμε λοιπόν), άκουσα την κοπέλα να λέει αφού στο μεταξύ είχα βγει στο μπαλκόνι για να μαζέψω τα σκουπίδια. Από τις διπλανές πολυκατοικίες μπορούσα να ακούω φωνές να έρχονται από τα ρετιρέ, κανείς δε είχε ασχοληθεί όμως μαζί τους. Ο δρόμος ήταν σχεδόν άδειος. Άλλωστε είναι τόσο στενός και τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε παγίδες για τους πεζούς (ο δήμαρχος κτίζει τη δική του "πυραμίδα"-δημαρχείο καθώς και τους "κρεμαστούς κήπους" στην παραλία), ενώ΄στο δρόμο συχνά πυκνά κατεβαίνουν με φόρα αυτοκίνητα-μεγαλύτερου κυβισμού απ' όσο θα έπρεπε.
Λίγο πιο κάτω όμως στη αρχή ενός ακάλυπτου που χωρίζει τη δική μας πολυκατοικία από την επόμενη υπήρχε μια παρέα νέων. Τα Σαββατοκύριακα μαζεύονταν εκεί δυο τρεις έφηβοι που μιλούσαν ρωσικά, απ' ότι μπορούσα να καταλάβω. Λίγο πιο μέσα ήταν οι γονείς τους ή ίσως κάποιοι οικογενειακοί φίλοι μεγαλύτερης ηλικίας. Έχουν βγάλει ένα τραπεζάκι στον ακάλυπτο και μαζεύονται, σχεδόν κάθε βράδυ το καλοκαίρι και σχεδόν πάντα έχουν απλωμένα στα σχοινιά που έχουν τοποθετήσει, ένα δυο χαλιά. Το ζευγάρι κοντοστάθηκε για λίγο να μιλήσει με τους πιτσιρικάδες. Άκουσα γέλια. Ο νεαρός άφησε το ακορντεόν στο πεζοδρόμιο.
Τους κοιτούσα από ψηλά. Η απόσταση δηλωτική ίσως της θέσης των σχέσεων που έχουν δημιουργηθεί με Εμάς και με Εκείνους εδώ και μια δεκαετία. Ένα σ' αγαπώ που ακούστηκε ξεκούρδιστο, ξεκάρφωτο,όπως ξεκάρφωτη θεωρείται για πολλούς και η παρουσία τους εδώ. Ένα τραγούδι που έφτασε από την απέναντι όχθη και από τους δικούς μας ξένους το '22, αποτελεί το ρεπερτόριο των ξένων που δε θέλουμε να κάνουμε δικούς μας σήμερα. Ένα ζευγάρι που κοιτάει ψηλά για την επιβίωση ως άλλοι διωγμένοι από τη γη των Φαραώ στο δρόμο για τη Γη της Επαγγελίας και ένα εγώ στο μπαλκόνι να κοιτάει προσπαθώντας να καταλάβει.
Το ζευγάρι τώρα περνάει στον ακάλυπτο, μιλάνε δυνατά και γελάνε. Το ξεκούρδιστο ακορντεόν μένει στο πεζοδρόμιο.
Sunday, bloody sunday. Sunday, bloody sunday.
And its true we are immune.
When fact is fiction and tv reality
And today the millions cry
We eat and drink while tomorrow they die

Σάββατο 31 Μαΐου 2008

Για αρχή

"Οι λέξεις και τα πρόσωπα και τα πράγματα. Η βαθύτερη, η κρυφή σχέση που έχουν μεταξύ τους. Φύσει ή θέσει; (...) Θα τους έλεγα, όπως οι αρχαίοι σοφιστές, "ό,τι λέμε περνάει από το στόμα μας. Ποτάμι λέμε,ποτάμι περνάει μέσα από το στόμα μας".(Μαρία Μήτσορα 2008 Με Λένε Λέξη, σελ. 13, 15)

Υπάρχω, λέμε, η ύπαρξη περνάει μέσα από το στόμα μας, αλλά και μέσα από τη γραφή. Σκέψεις που με βοηθάνε να υπάρχω βρίσκονται σε αυτόν τον τόπο. Λέξεις που με συνδέουν με πρόσωπα και πράγματα και χαράσσουν την γραμμή της ύπαρξής μου.