10/5/2016

Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. Θα έρθουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες. Έχουμε καλέσει και τα παιδιά από την πολυκατοικία και τη καλύτερη φίλη μου από τα προνήπια. Η τούρτα σοκολάτα είναι ήδη στο ψυγείο. Είδα το κουτί. Φέτος η μαμά δεν έλυσε το μεγάλο κόκκινο φιόγκο για να μη μπορεί να την φάει ο αδελφός μου πριν σβήσουμε τα κεράκια μου. Είναι λίγο μεγαλύτερος από εμένα. Συνέχεια με πειράζει και με θεωρεί μωρό. Δε θέλει να ακουμπάω τα πράγματά του γιατί φοβάται ότι θα του τα χαλάσω. Αλλά γιατί να θέλω να πειράξω τα πράγματά του; Τι να μου αρέσει από τα αυτοκινητάκια του; Δεν πειράζει γιατί με αγαπάει και για αυτό μου έχει ετοιμάσει μια ζωγραφιά. Την είδα αν και την είχε κρύψει στο συρτάρι του. Όλοι θα μου έχουν πάρει δώρα για να μου τα δώσουν να τα ανοίξω μόλις σβήσω τα κεράκια.

Τις προηγούμενες χρονιές δεν ήταν έτσι, όσο μπορώ να θυμηθώ. Στις φωτογραφίες από τα πρώτα μου γενέθλια η μαμά φοράει μαύρα και τα μάτια της είναι κόκκινα. Όλοι στη φωτογραφία προσπαθούν να χαμογελάσουν αλλά δε μπορούν. Φοράνε και αυτοί μάυρα. Δε μου αρέσει το μαύρο. Μου αρέσει το κόκκινο και το καφέ της σοκολάτας. Τα δικά μου γενέθλια είναι διαφορετικά από αυτά των άλλων παιδιών. Δε είναι μόνο γιορτή ζωής αλλά και θανάτου.όταν γεννήθηκα ο πατέρας μου είχε ήδη πεθάνει. Πέθανε πριν με αντικρίσει ή ίσως κάποιοι πουν ότι πέθανε από την επιθυμία του να με αντικρίσει. Ήθελε να αιχμαλωτίσει το πρώτο μου κλάμα και αυτό του στοίχισε τη ζωή. Εγώ δεν το γνώρισα αλλά έχω πάντα τη φωτογραφία του στο μικρό γραφείο που μοιράζομαι με τον αδελφό μου. Γι να με φιλάει, λέει η μαμά.

Η γιαγιά λέει ότι έτσι ήθελε ο Θεός και η μοίρα του και σκουπίζει τα δάκρυά της. Ο παππούς λέει κάτι για το κράτος, ότι δεν μας προσέχει εμάς που δε μένουμε σε καλές γειτονιές, ότι μας έχει αφήσει στη μοίρα μας και έχουμε γεμίσει με εγκληματικά στοιχεία. Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτά τα εγκληματικά στοιχεία. Εμένα μου αρέσει η γειτονιά μου. Παίζω με την Μαρί, τη Μανάνα και τον Τζο. Η γιαγιά λέει ότι δεν είναι από εδώ. Δεν ξέρω από που είναι γιατί εγώ πάντα εδώ τους βλέπω, με αυτούς παίζω και μαλώνω. Αν η γειτονιά μου είναι καλή για μένα για΄τι είναι κακή για το κράτος; Αφού η Μαρί, η Μανάνα και ο Τζό είναι συνέχει εδώ γιατί λένε ότι είναι ξένοι; Και αφού το κράτος είναι δικό μας γιατί δεν προφύλαξε το μπαμπά μου, εμένα, τη Μαρί, τη Μανάνα και τον Τζο από αυτούς που ο παππού λέει εγκληματίες;

Η μαμά δεν λέει τίποτα, ούτε κλαίει πια αλλά τα μάτια της είναι κόκκινα μερικές φορές. Μόνο που κάθε χρόνο τέτοια μέρα φεύγει με τη γιαγιά. Παίρνουν και λουλούδια. Λείπουν για κάποιες ώρες και μετά γυρίζουν. Έχουν πάλι κόκκινα μάτια, η γιαγιά μου δίνει ένα φιλί, "από τον μπαμπά σου μου λέει"και η μαμά με σφίγγει στην αγκαλιά της. Με σφίγγει πολύ σα να πρόκειται να φύγω. Ο αδελφός μου λένε ότι πάνε στον μπαμπά αλλά εμένα μου έχουν πει ότι ο μπαμπά μου είναι στον ουρανό. Ο αδελφός μου λέει ότι είμαι μικρή και δεν καταλαβαίνω. Ίσως έχει δίκιο αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι ακόμα και αν καταλάβω ο μπαμπάς μου θα επιστέψει.

Στη μνήμη του Μ.που έφυγε στις 10/5/2011, στη κόρη του που γεννήθηκε τις 10/5/2011
Στη ζωή και στο θάνατο.